20 mei 2016

Hebben sportmarketeers die zich bezighouden met schaatsen teveel focus op het binden van fans en het activeren van sponsorships? Daar is natuurlijk wel degelijk focus voor nodig. Want fans, en dan vooral databases van fans, zijn voor sponsoren in groeiende mate bepalend. Sponsoring moet immers leads opleveren. 

 

In het schaatsen moet platform schaatsen.nl die brug slaan. Het is de reden dat schaatsen.nl terecht meer is dan een nieuwssite en schaatsend Nederland probeert te bereiken. Ik vermoed dat het ook de reden is dat er zo’n focus is op events en het vol krijgen van Thialf. 

 

Als ik naar een kolkend Thialf kijk, dan valt me echter iets op. Zie ik hier fans van schaatsen of fans van het kijken naar schaatsen? Ik vermoed het laatste. Mijn indruk is dat het overgrote deel van de marketingactiviteiten in het schaatsen zijn gericht op een groep die zelf niet het ijs op te krijgen is. Bedienen we wel in voldoende mate de juiste doelgroep?

 

Niet betaalbaarheid maar participatie vormt bestaansrecht

Vervolgens lazen we vorig jaar het bericht dat de KNSB in één jaar tijd van 95.000 naar 80.000 leden is gegaan. Ondertussen is het skeeleren dit seizoen in zijn traditionele vorm officieel overleden en verdwenen, op de baantoernooien na. De roep van sportmarketeers om fans te binden mag dan belangrijk zijn voor de betaalbaarheid van de sport, maar het bestaansrecht van de sport is sportparticipatie! Niet de hossende groep kijkers, maar de zwetende groep schaatsers. 

 

Het skeeleren leert ons dat wanneer we dit niet serieus nemen, we mogen verwachten dat de dalende trend gewoon doorzet. Skeeleren bewijst dat een sport echt volledig kan verdwijnen. Dat vrijwel niemand dat gewoon nog doet.

 

Ondertussen zie ik in strategische plannen van de KNSB continu benoemd dat er aandacht moet zijn voor breedtesport en sportparticipatie, want wat ik hier vertel is natuurlijk niet nieuw. Tegelijkertijd zie ik dat ermee geworsteld wordt hoe dit in de praktijk gebracht kan worden. 

 

Er is een extreme focus op langebaan, maar ondertussen gaat het daar ongeveer zo: jonge schaatsers leren schaatsen, moeten 500 meters rijden, halen de regionale selectie niet en stoppen op hun 15e. Langebaanschaatsen is heel interessant om naar te kijken, maar voor bijna niemand interessant om te doen. Je belandt in een onaantrekkelijk circuit van wedstrijden en eindtijden, de sport van slechts een paar duizend mensen. Schaatsen verdwijnt dus voor velen van de radar en wordt pas weer interessant als we in de bucketlist-fase van ons leven komen en de Weissensee daar op terecht komt.

 

Geen fans maar sporters

Ik zou in de hele discussie omtrent de toekomst van het schaatsen graag een bredere discussie zien. Hoe houden we mensen op de schaats, hoe kunnen wij van de 500.000 mensen die eens in de zoveel tijd schaatsen, transformeren van fan naar sporter? 

 

Precies om deze reden denk ik dat het marathonschaatsen meer focus behoeft. Want als er één discipline binnen het schaatsen is die appelleert aan een schaatsvorm die een grote groep aanspreekt, dan is het marathonschaatsen. Niet voor niets is het evenement op de Weissensee het grootste schaatsevenement ter wereld en het NK Jeugdmarathon het grootste schaatsfeest voor jeugd.

 

In die zin zit er ook zoveel potentie in het inline skaten, want op een zomerdag door een stad cruisen of de marathon van Berlijn met 6000 soortgenoten beleven, appelleert ook aan een de beleving die een hele grote groep mensen in sport zoekt. 

 

Is het tijd voor focus op de schaatsdiscplines en evenementen die in potentie de meeste mensen in beweging kunnen zetten?

 

Terug naar overzicht

Twitter

Volg ons op twitter